"Doświadczyć niepełnosprawności - historia prawdziwa".

      Idzie szósty rok od kiedy to się zdarzyło. Pamiętam dokładnie jakby to było wczoraj. Ten wypadek.... Było lato, do wakacji brakowało zaledwie kilku dni. Jechałem rowerem po chodniku. Z prawej podwórko, z lewej żywopłot, za nim ulica. Przede mną zakręt i...nagle...Nie mogę znaleźć hamulców. Autobus. Płaczę. Pełno ludzi wokół mnie. Nie czuję bólu, ale wiem, że coś mi się stało. Mój rower leży wykrzywiony pod pojazdem. Mdleję. 

      Jadę karetką pogotowia. Jestem w szpitalu. Czyszczą moją ranę jakimś brązowym płynem. O Boże jak to piecze. Znowu mdleję. Pamiętam jeszcze ten duży pędzel którym to robili. 

      Że też zachciało mi się brać wtedy rower. Miałam przecież niedaleko. Pamiętam że zastanawiałam się czy wziąć go czy nie. No cóż nie mogłam wtedy przewidzieć skutków. 

      Mam bardzo duży ubytek mięśnia w lewym udzie. Jest to bardzo widoczne i brzydkie. Mam teraz 14 lat i mimo czasu jaki upłynął od tego zdarzenia wciąż zadaję sobie pytanie: Czy los wynagrodzi mi ten ciągły strach o przyszłość, ten ból? Życie mnie wkurza. Nigdy nie miałam tego czego naprawdę pragnęłam. 

      Rodzice nigdy ze mną nie rozmawiali. Dobrze, że przynajmniej dużo czytam. To właśnie książki nauczyły mnie nie zgubić się w tłumie. 
      Kiedy leżałam w szpitalu Z bardzo gorąco wierzyłam w Boga. Teraz moja wiara już wygasła. Zbyt dużo cierpienia i łez jest w otaczającym nas świecie. A skoro "on" nas tak strasznie kocha

"Droga ku dorosłości a niepełnosprawność"

      Człowiek przechodzi przez poszczególne etapy życia ze swoimi doświadczeniami zarówno tymi pozytywnymi jak i negatywnymi. Oznacza to, że pewne zmiany rozwojowe charakterystyczne dla określonej fazy życia człowieka należy widzieć w perspektywie całości jego drogi życiowej. Niepełnosprawność jest istotnym faktem w ich życiu, które muszą jakoś przeżyć. Nie chodzi jednak o to, aby życie jakoś przeżyć, ale nadać mu odpowiednią jakość i sens. 

      Funkcjonowanie człowieka w tym również niepełnosprawnego można ujmować w trzech powiązanych ze sobą obszarach: psyche, soma i polis.  Te trzy obszary pozwalają ująć człowieka jako istotę społeczną podlegającą oczekiwaniom i wymaganiom społecznym - czyli polis,  żywy organizm posiadający określone możliwości, a także podatny na uszkodzenia - czyli soma, oraz istotę spostrzegającą, przeżywającą, podejmującą decyzję - czyli psyche. Przyjęcie takiego postrzegania człowieka pozwala doszukiwać się związków pomiędzy ciałem, psychiką i życiem społecznym niepełnosprawnego człowieka. Z badań wynika, że dzieci i młodzież z dysfunkcją narządu ruchu w większości przypadków odczuwa lęk przed przyszłością. Niepełnosprawni nie wierzą w realizację swoich planów i dążeń życiowych, nie mają często sprecyzowanych planów życiowych. Aspiracje zawodowe często ograniczają jedynie do szkoły zawodowej. Osoby z uszkodzeniem rdzenia kręgowego nisko oceniają swoje szanse ze zdobyciem odpowiedniego zawodu i zdobyciem pracy. Niepokoją się również o pomyślność związku małżeńskiego, boją się utraty ukochanej osoby lub litości z jej strony wobec kłopotów seksualnych.

"Postrzeganie inności dzieci niepełnosprawnych przez zdrowe dzieci" - część 2. "Zabawa trenerem poznania inności"

PRZYKŁADY ZABAW DZIECI PEŁNOSPRAWNYCH I NIEPEŁNOSPRAWNYCH:

Zabawa pierwsza

Uczestnicy zabawy:
*Piotr lat 5
*Marek lat 6 (zespół Downa)
*Sara lat 6 
*Jacek lat 6

Sytuacja: zabawa w piaskownicy
Miejsce: plac przedszkolny 

Przebieg zabawy:

Dzieci bawią się w budowanie zamków. Każde buduje swój. Dzieci uklepują piasek, kopią tunele, obserwują jak piasek się przesypuje. Piotr dowozi samochodem wywrotką kolegom piasek i wysypuje. Marek dotychczas obserwujący zabawę zaczyna zaczepiać Piotra. Piotr zły, że ktoś mu przeszkadza odpycha Marka, na co Marek uderza go pięścią. Piotr zostawia samochód, dogania Marka i chce go uderzyć. Wtedy interweniuje nauczycielka. Prosi chłopców o wyjaśnienie sytuacji. Piotr mówi: "Nie wolno nikogo bić i przeszkadzać". Marek powtarza po koledze: "nie wolno bić". Na wniosek nauczycielki chłopcy na zgodę podają sobie ręce. Piotr wraca do swojej pracy i stwierdza, że piasek jest suchy. Nauczycielka pyta dzieci czy Marek mógłby im w czymś pomóc, próbuje włączyć chłopca do zabawy.  Sara proponuje żeby przyniósł im wody bo piasek jest suchy i nie można nic zbudować. Piotr proponuje żeby Marek wziął wiaderko na wodę i nauczycielka idzie z chłopcem po wodę. Piotr zwraca Markowi uwagę żeby wylewał  wodę powoli bo inaczej zamek Sary się zawali. Marek z radością wykonuje swoje zadanie. Uczestniczy w zabawie do momentu, kiedy zabawa przestaje mu się podobać i odchodzi. Dzieci bawią się dalej. 

Zysk edukacyjny:

Zabawa ma być przyjemnością dla dzieci. Marek przed integracją nauczycielki psuje zabawę rówieśnikom. Nauczycielka czuwa nad przebiegiem zabawy, dostrzega Marka, który przeszkadza rówieśnikom w zabawie, podaje mu rękę  i pomaga w wykonaniu zadania. Próbuje włączyć chłopca do zabawy pokazując dzieciom, że kolega może się z nimi bawić i być pomocny. Sama udziela chłopcu pomocy w takim zakresie w jakim jest ona potrzebna, nie wyręcza chłopca. Po integracji nauczycielki chłopiec okazuje się pomocny. Piotr na początku postrzega chłopca jako osobę złośliwą przeszkadzającą w zabawie. Po interwencji nauczycielki Piotr widzi możliwość uczestnictwa kolegi w zabawie, wyznacza mu zadanie, chce aby bawił się z nim wspólnie. Dzieci dzięki tej zabawie odkrywają możliwość wspólnego działania, niesienia pomocy, poznawania siebie i innych w zakresie widzenia uczestnictwa dzieci niepełnosprawnych w różnych sytuacjach. Obserwując się nawzajem dzieci doświadczają swojej inności, uczą się postrzegania cech fizycznych i psychicznych innych osób. Nauczycielka pełni rolę obserwatora, próbuje rozwiązać konflikt i jest gotowa do pomocy, zachęca dzieci do wspólnej zabawy i widzi w zabawie sytuację edukacyjną w której uczestniczą wszystkie dzieci.

Zabawa druga 

Uczestnicy zabawy:

Karolina lat 6rony ciała)
Paulina lat 5
Klaudia lat 6 (stan po przepuklinie mózgowo - rdzeniowej, niedowład prawej strony ciała)

Sytuacja: zabawa w kąciku lalek
Miejsce: sala przedszkolna

Przebieg zabawy:

Dziewczynki bawią się w dom, szykują przyjęcie imieninowe dla lalek. Karolina proponuje aby każda z dziewczynek wybrała lalkę i nazwała ją. Dziewczynki podchodzą do wózka i wybierają każda po jednej lalce. Paulina zauważa, że ręka jej lalki leży obok niej w wózku. Dziewczyna podnosi rękę lalki i manipuluje nią w celu włożenia jej na miejsce. Paulina zauważa, że jej lalka podobnie jak Klaudia jest chora i ona musi się nią zaopiekować, ubiera lalkę i stwierdza, że idzie z nią do lekarza. Kieruje się w stronę nauczycielki z prośbą o naprawę ręki. Nauczycielka przygląda się zabawie dziewczynek i z chęcią dokonuje naprawy zabawki. Tłumaczy Paulinie, że niektóre dzieci podobnie jak Klaudia są chore i mogą mieć trudności z poruszaniem się, wykonywaniem pewnych czynności. Należy wtedy zapytać czy potrzebują pomocy i w razie potrzeby pomóc lub poprosić o pomoc kogoś dorosłego. Klaudia przygląda się całej sytuacji i teraz to ona chce przebrać swoją lalkę, jednak ma z tym problemy z powodu niesprawnej jednej ręki. Karolina widząc to ofiaruje jej swoją pomoc. Klaudia dziękuje i stwierdza, że ona też może pomóc jedną ręką w ubieraniu lalki koleżanki. Kiedy lalki są ubrane wszystkie zostają zaproszone na przyjęcie imieninowe. Teraz wszystkie dziewczynki biorą udział w zabawie. 

Zysk edukacyjny:

Niniejsza zabawa wyraźnie pokazuje pojawienie się w niej czynności badawczych u dzieci. Jedna z dziewczynek dostrzega brak kończyny u swojej lalki. Przygląda się jej, bierze przedmiot do ręki, manipuluje nim, próbuje go włożyć na miejsce. Dostrzega jednocześnie, że podobnie jak jej koleżanka lalka ma chorą rękę. Wybiera pomoc nauczycielki w naprawieniu lalki. Nauczycielka naprawia zepsutą zabawkę, ale dodatkowo wykorzystuje tą sytuację, aby przekazać dziecku informacje o tym co może być przyczyną niesprawności, komu i w jaki sposób należy udzielić pomocy. Zabawa toczy się dalej. Zadaniem Klaudii jest ubranie lalki. Karolina dostrzega trudności swojej niepełnosprawnej koleżanki i deklaruje pomoc. Dzieci uczą się wzajemnie w czym pomoc osobie niepełnosprawnej jest konieczna, a w czym nie, a także które czynności można wykonać wspólnie. Dzięki takiej zabawie dzieci dowiadują się, że ich niepełnosprawni rówieśnicy są równoprawnymi uczestnikami życia społecznego, a niepełnosprawność nie jest czymś złym oraz nie stanowi przeszkody we wspólnym działaniu.
 
 

"Postrzeganie inności dzieci niepełnosprawnych przez zdrowe dzieci" - część 1

      Dominującą część społeczeństwa stanowią ludzie pełnosprawni, ale obok nich żyją ludzie niepełnosprawni. "Inni" czyli ci, którym obniżona sprawność psychofizyczna często utrudnia wywiązywanie się z zadań jakie stawia przed nimi życie codzienne. Niezbędna jest w naszym społeczeństwie akceptacja odmienności dzieci i młodzieży niepełnosprawnych zarówno przez rówieśników jak i dorosłych. Integracja dziecka niepełnosprawnego nie sprowadza się tylko do wspólnego przebywania w jednym miejscu i do wspólnego wykonywania danych czynności. Integracja ta przejawia się poprzez poczucie więzi z innymi dziećmi oraz akceptację emocjonalną jego osoby przez inne dzieci. 

     Spostrzeganie osób z widocznymi defektami fizycznymi dotyczy tego, jak są widziane przez zdrowych ludzi osoby niepełnosprawne fizycznie. Psycholodzy podkreślają, że spostrzeganie społeczne wywiera istotny wpływ na funkcjonowanie jednostki w środowisku i ma ono miejsce w życiu codziennym każdego człowieka. Jesteśmy ciekawi innych ludzi szczególnie  w sytuacji, kiedy wyglądem i zachowaniem odbiegają od norm. 

Pierwsze stadium do około 7 roku życia to okres spostrzegania egocentrycznego i absolutnej niezmienności. Dziecko spostrzega innych ludzi w sensie wizualnym, sensorycznym i wyróżnia z tła bardzo wcześnie ponieważ są obiektami ruchomymi, dużymi, wydającymi dźwięki, a przede wszystkim dlatego, że zaspokajają jego potrzeby. O społecznym zainteresowaniu innymi ludźmi można mówić wtedy, gdy dziecko przejawia zadowolenie w obecności innych ludzi, a jest smutne gdy pozostaje samo. Zachowanie to dowodzi, że dziecko odróżnia osoby i rzeczy. 

Na początku najważniejszymi osobami w otoczeniu dziecka są rodzice i dorośli opiekunowie. W okresie między 9 a 13 miesiącem życia dzieci poznają swoich rówieśników, traktują ich jednak jak przedmioty doświadczeń fizycznych takich jak ciągnięcie za włosy, dotykanie, popychanie. Dzięki temu dziecko poznaje fizyczne zewnętrzne właściwości innych ludzi. W okresie tym spostrzeżenia dziecka ubogie są w treść opisową natomiast nasycone są emocjami. Wchodzenie w kontakty z innymi ludźmi jest warunkiem tego, aby mogło powstać u dziecka pojęcie osoby, reprezentacja poznawcza drugiej osoby, w tym także osoby niepełnosprawnej. Poprzez doświadczenia z innymi ludźmi zdrowymi, chorymi, niepełnosprawnymi, w domu, przedszkolu, spacerze dziecko stopniowo orientuje się, że niektórzy ludzie zachowują się stale w określony sposób, inni całkiem inaczej, ale ta inność powtarza się w różnych sytuacjach. Rozwój reprezentacji poznawczej drugiego człowieka polega więc na tym, że zaczynają w niej dominować wymiary dotyczące cech psychicznych, kształtują się również reguły powiązań między tymi cechami. 

"Po karmieniu moje piersi stały się brzydkie - czyli kompleks biustu?"

      Nie można zakładać, że źródłem satysfakcji z siebie jako partnera seksualnego jest wygląd, jaki był na początku małżeństwa. Gdyby tak było okazałoby się, że większość małżeństw powinna odczuwać w miarę upływu czasu spadek zainteresowania współżyciem i satysfakcji seksualnej. Zmiana wyglądu dotyczy nie tylko kobiet. U mężczyzn pojawia się łysienie, brzuszek, u kobiet po porodach zmienia się figura. Każda para startująca we wspólne życie razem jest zapewne świadoma tego, że ich atrakcyjność ulegnie kiedyś zmianie. 

      Często jest tak, że nasze problemy seksualne rodzą się w naszej wyobraźni. Bo się man wydaje, że partner coś  czuje, coś sobie myśli, inaczej nas postrzega. U wielu osób dyskomfort estetyczny związany z oceną własnej atrakcyjności zewnętrznej zakłóca życie seksualne. Niezadowolenie z siebie jest również rzutowane na partnera, który rzekomo też jest niezadowolony. Tego typu dyskomfort rodzi kompleks, a kompleks rodzi oziębłość seksualną.  Jeżeli przyjmiemy, że duża zmiana biustu jest poważną przeszkodą we współżyciu to obecny poziom chirurgii plastycznej potrafi korygować nasz wygląd zewnętrzny. 

Należy pamiętać również o tym, że kompleks biustu może być przyczyną braku orgazmu, niezadowolenia z siebie jako partnerki seksualnej, zahamowania w spontaniczności seksualnej i taki stan rzeczy utrzymuje się czasami przez wiele lat. 

      Ważna jest w tej sytuacji szczera rozmowa z partnerem, a jeżeli problem rzeczywiście istnieje i zakłóca współżycie seksualne należy pomyśleć nad tym aby poszukać pomocy w chirurgii plastycznej. 

"Macierzyństwo i seks"

      Spróbujmy sobie odpowiedzieć na pytanie jakie istnieją zależności pomiędzy ciążą, porodem, karmieniem piersią a życiem seksualnym kobiet. Kobiety, które uskarżały się na brak orgazmu wielu lekarzy uspokajało, że ten stan rzeczy zmienia się po porodzie. Od dawna wiadomo, że wiele kobiet rozkwita seksualnie w wyniku macierzyństwa, a ich zdolności przeżyć seksualnych nabierają pełni. Potwierdza się więc prawidłowość iż zdolność przeżywania orgazmu u dużej części kobiet rozwija się z czasem, dla niektórych to właśnie macierzyństwo jest tym decydującym przełomem. A jakie są tego mechanizmy? 

      Zdaniem niektórych badaczy wiąże się to ze zwiększonym unaczynieniem całego obszaru miednicy w okresie ciąży. Powstają nowe naczynia krwionośne, zwiększa się przepływ krwi, a hormony wydzielane  w okresie ciąży powodują zwiększenie reaktywności systemu orgazmowego. 

Inni uważają, że sam poród ma ogromne znaczenie i wpływ na zdolność przeżywania orgazmu. Newton wskazuje na pewne podobieństwa między porodem a współżyciem seksualnym. Podczas podniecenia seksualnego i we wczesnym okresie porodu oddech staje

"Zespół braku ojca a problemy seksualne"

"Całe życie spędziłem tylko z matką, która trzymała mnie w domu z dala od ludzi, dlatego jestem z natury człowiekiem wstydliwym i nieśmiałym. W wieku 18 lat zacząłem odczuwać pierwsze zainteresowania dziewczynami, kiedy jednak próbowałem się umówić z dziewczyną każda taka próba kończyła się niepowodzeniem. Myślę, że przyczyną niepowodzeń jest u mnie brak męskiego charakteru, nie miałem mężczyzn w rodzinie, ojciec umarł gdy byłem bardzo mały - pisze Pan Mirosław. Nieudane próby nawiązania znajomości i niemożność zaspokojenia potrzeb seksualnych doprowadziły mnie do rozwinięcia w sobie silnej wyobraźni seksualnej, co bardzo często doprowadzało do samo rozładowania się, nie mogę sobie dać z tym rady. Zachowuję się bardzo delikatnie, robię wrażenie przerażonego, boję się wszystkich. Wszystko to jest przyczyną wyśmiewania się ze mnie na każdym kroku. Zaczynam nieraz myśleć o samobójstwie, sięgam też po środki odurzające [...]" 

   Autor listu dramatycznie przeżywa swoją inność, poczucie niepełnej męskości i niepowodzenia w nawiązaniu znajomości. Niepewność męskości jest dla niego dużym stresem stąd uruchamia mechanizmy obronne takie jak ucieczka w środki odurzające, myśli samobójcze, świat wyobraźni. Środowisko rówieśników pogłębia stres poprzez ośmieszenie, lekceważenie, podkreślanie jego inności. Jeżeli jest się w izolacji od ludzi wówczas poczucie własnej wartości może spadać dlatego należy to jak najszybciej zmienić. Należy wyjść z kryjówki, szukać przyjaźni ponieważ nie wszyscy ludzie okazują postawę braku akceptacji. Wskazana była by również psychoterapia najlepiej prowadzona przez specjalistów zajmujących nerwicami i korekcją osobowości. 

      Jak widać źródłem tego typu problemów jest Zespół braku ojca polegający na braku męskiego wzorca w wychowaniu. Wiele matek w takiej sytuacji popełnia błąd bycia nadopiekuńczą oraz wykazuje potrzebę uchronienia przed złym towarzystwem co rodzi barierę ochronną dla JA dziecka. To z kolei odbija się na dziecku w okresie dojrzewania w środowisku rówieśników a przy próbach nawiązania kontaktów heteroseksualnych zaczyna doświadczać własnej inności, braku przygotowania do odgrywania męskiej roli.Jeżeli dziecko ma rodzeństwo, kontakt z innymi członkami rodziny, ze środowiskiem, a matka umiejętnie programuje wychowanie wówczas zaburzenia z samookreśleniem  w roli seksualnej jest o wiele mniejsze lub nie ma go wcale. 
      Następstwa Zespołu braku ojca są różne. U  chłopców powstaje np. osobowość infantylna, socjopatyczna czyli pozbawiona umiejętności życia społecznego, podporządkowania się normom współżycia. U córek natomiast może to być zawyżenie potrzeb uczuciowych i akceptacji ze strony mężczyzn, lęk przed nimi lub wrogość itp. Część osób potrafi poradzić sobie sama z tymi problemami, inni wymagają pomocy psychoterapeuty, jeszcze innym pomaga środowisko czy udany związek partnerski. Zespół braku ojca potwierdza to, iż struktura życia rodzinnego jest matrycą późniejszych więzi uczuciowych i społecznych.

"Problemy z życiem seksualnym po więzieniu"

      Kara pozbawienia wolności jest karą, która dość boleśnie uderza w życie seksualne człowieka. Szczególnie dotkliwe jest dla osób, które prowadziły regularne współżycie, miały związki partnerskie. 

      W miarę odbywania kary u części osób rozwijają się mechanizmy przystosowawcze lub zastępcze. Najczęściej obejmują one rozwój nocnych marzeń seksualnych kończących się orgazmem, u innych zachowania masturbacyjne stanowią taki zastępczy mechanizm. Zdarzają się również homoseksualne praktyki, również o charakterze zastępczym. Frustracja seksualna wynika nie tylko z utrudnień w realizacji potrzeb seksualnych, ale także  z napięcia wynikającego z lęku co robi partner, partnerka w warunkach wolności. Lęk przed zdradą czy zmianą partnera jest silny i stanowi dramatyczny problem dla osób odbywających karę. Po odbyciu kary część osób wraca do swoich partnerów, którzy oczekiwali tego powrotu, pragnęli kontynuowania związku i tu zaczynają się problemy, a pogląd, że problem ten jest dotkliwszy dla mężczyzn  niż dla kobiet nie jest do końca taki oczywisty.

      U kobiet powracających do swych partnerów z reguły potrzeby nie ulegają zmianie lub są nieco większe. Dlatego pierwsze miesiące mogą zaowocować renesansem więzi seksualnej i wszystko wraca do normy i poprzedniego stylu współżycia. Zdarza się, że ich partnerzy mogą mieć trudności w zaspokajaniu zwiększonych potrzeb seksualnych, ale z obserwacji lekarskich wynika, że nie stanowi to większego problemu. Inaczej natomiast wygląda to w przypadku mężczyzn opuszczających zakłady karne. Długotrwała izolacja i zastosowane w zakładzie

"Znaczenie ręki w erotyzmie"

      Zastanawiając się nad znaczeniem ręki w erotyzmie możemy śmiało stwierdzić, że mamy do czynienia z pewnym fenomenem przekraczającym fizjologię. Wiadomo, że w wyniku ewolucji ręka człowieka jest szczególnie ważna w życiu i posiada w centralnym układzie nerwowym dość duży obszar percepcyjno - sterujący. Erotyzm człowieka nastawiony jest głównie na bodźce dotykowe i ich matrycą jest właśnie dłoń. To właśnie dłoń może przekazać naszemu ciału różnorodne uczucia, wyrazić najbardziej intymne potrzeby, daje poczucie bezpieczeństwa, bliskości  i miłości. Dotyk dłoni potrafi przekazać nam ważne informacje o drugim człowieku takie jak np. cechy nieśmiałości lub pewność siebie, otwartości lub skrępowania, szczerości lub zakłamania, sympatii lub wrogości. 

      Dotyk służy zarówno potrzebom diagnostycznym, terapeutycznym, istota wielu technik terapii seksualnej opiera się na roli dotyku dłoni między partnerami. 

      Analizując zachowania seksualne i erotyzm człowieka możemy określić następujące znaczenie dotyku dłoni w spotkaniu partnerów:

- forma komunikacji niewerbalnej w której przekazuje się drugiej osobie nasze uczucia, nastawienia i postawy wobec niej,

- ważny bodziec seksualny, zwłaszcza u kobiet, które mają zróżnicowane strefy erogenne i zdolność reagowania na dotyk,

- forma mechanizmu regresji, czyli ręka partnera jest substytutem kontaktu z rodzicem. Mechanizm ten ujawnia się u osób niedojrzałych uczuciowo, mających niezaspokojone potrzeby kontaktu z rodzicami,

- źródło poczucia bezpieczeństwa, relaksu, bliskości, więzi uczuciowej

- rola narzędzia, instrumentu do wyzwalania reakcji seksualnych.

      Dotyk dłoni partnera może wzbudzać reakcję negatywne takie jak wstręt, zahamowanie podniecenia. U osób masturbujących się ręka dostarcza jednocześnie przyjemności i przykrości. Niektóre osoby unikają dotyku dłoni jako symbol przykrości czy kary, dla innych odgrywa ona ważną rolę i jest symbolem miłości oraz narzędziem dostarczającym przyjemności seksualnej.

"Jak to jest z tą wiernością?"

      Zachowanie wierności w małżeństwie nie wynika jedynie z motywacji religijnej. Poczucie lojalności wobec partnera wynika również z satysfakcji ze związku z racji wspólnoty psychicznej partnerów oraz udanego życia seksualnego. 

      W związku pojawiają się nieprzewidziane, losowe sytuacje, które drastycznie ograniczają życie seksualne. Należą do nich między innymi ciężkie i długotrwałe choroby, urazy po wypadkach, stany pooperacyjne, długotrwała przymusowa rozłąka. Osoby obdarzone małym lub przeciętnym temperamentem seksualnym łatwiej znoszą abstynencję seksualną. Dla osób obdarzonych wysokim temperamentem seksualnym, przyzwyczajonych do częstych kontaktów seksualnych przymusowa abstynencja jest dużym problemem. Pojawiają się stany napięcia, rozdrażnienia, erotyzacji. Pomimo tego, że organizm ma zdolności adaptacyjne do różnych sytuacji, po pierwsze organizm potrzebuje czasu na przestrojenie, a po drugie nie koniecznie ta adaptacja prowadzi do zmniejszenia potrzeb seksualnych. Wiele osób godzi się z tym stanem rzeczy i nie nawiązuje kontaktów seksualnych z innymi partnerami. Usiłują sobie pomóc tłumiąc swoje potrzeby lub zaspokajają się sami, jednak te mechanizmy nie zawsze i dla wszystkich okazują się skuteczne. 

      Pacjenci zgłaszający się po pomoc są w dużym stanie napięcia, skarżą się, że nie mogą sobie poradzić z podnieceniem, a każda spotkana atrakcyjna osoba budzi silne pożądanie, skojarzenia seksualne, a niekiedy i spontaniczny orgazm. Proszą o ukojenie psychiczne, zmniejszenie seksualności, likwidację potrzeb seksualnych. Zdarzają się takie osoby, częściej kobiety, które czują, że ich niezaspokojenie potrzeb seksualnych , ekspresja zmysłowości stały się zauważalne dla innych i stąd częste są prowokacje seksualne pod ich adresem. 

"65 - letni pacjent obdarzony bujnym temperamentem, zmysłowy i atrakcyjny dla wieku kobiet prosił o pomoc. Nie chce zdradzać ciężko chorej żony ponieważ była ona i jest dla niego wielkim przyjacielem.  Jesteśmy jednością, wyczuwamy swoje nastroje na odległość - mówił. Nie chcę żadnej innej kobiety, pieszczenie jej było by dla mnie zaprzeczeniem naszego pięknego życia, za które czuję do żony wielką wdzięczność".

      Osoby z podobnymi problemami próbowali sobie pomóc szukając porad. Bywało i tak, że sugerowano im zmianę partnera, nawiązanie cichego romansu, samopobudzenie,  zaspokajanie potrzeb wibratorami itp. Pomoc w tego typu sytuacjach polega na podaniu leków i psychoterapii.  

"Skala erekcji"

      W seksuologii istnieje wiele metod oceny erekcji. Oprócz standardowego wywiadu, kwestionariuszy stosowane są różnorodne metody laboratoryjne badające wielkość erekcji w trakcie snu, stymulacji wizualnej, audiowizualnej, farmakologicznej itp. Większość tych metod ukierunkowana jest na różnicowanie zaburzeń erekcji powstających na tle psychologicznym lub organicznym.

      Przykładem jednej ze skal służącej ocenie erekcji jest skala włoskiego badacza Zavaroniegi, uzupełniona przez Profesora Zbigniewa Lwa - Starowicza. Skala ta ma na celu określić zakres i intensywność erekcji:

0 - brak pożądania, podniecenia, erekcji

1 - brak erekcji, istnieje podniecenie i pożądanie seksualne

2 - rzadkie i krótkotrwałe erekcje jedynie w trakcie snu

3 - pełne erekcje jedynie w czasie snu

4 - niepełne erekcje w czasie masturbacji

5 - pełne erekcje w czasie snu, w masturbacji, brak lub rzadkie erekcje ranne po przebudzeniu

6 - pełne erekcje rano po przebudzeniu się

7 - pełne erekcje nocne, ranne i niepełne w dzień (samoistne)

8 - pełne erekcje nocne, ranne i prowokowane przez pobudzenie (ręczne, oralne)

9 - erekcje rozwijające się spontanicznie w trakcie pieszczot, ale w wolnym tempie

10 - erekcje rozwijające się w trakcie pieszczot w szybkim tempie

11 - erekcje rozwijające się w trakcie wyobraźni, oglądania porno

12 - szybko powstałe pełne erekcje w trakcie wyobraźni

13 - pełne erekcje rozwijające się na "zamówienie", chcenie

 Sytuacje, w których występują dane poziomy erekcji:

10 - 13 - wysoki poziom temperamentu, zdrowia

10 - 13 - mężczyźni w wieku do 25 lat

8 - 12 - mężczyźni w wieku 30-50 lat

6 - 9 - mężczyźni w wieku 50-65 lat

4-9 - nałogowi palacze tytoniu

1- 8 - przewlekłe choroby somatyczne, zażywanie wielu leków

8- 11 - zaburzenia erekcji typu nerwicowego

0 - 4 - choroby, urazy uszkadzające ośrodki i drogi seksualne

0 - 3 - narkomani

0 - 2 - głębokie uzależnienie od alkoholu

Nikotynizm, narkomania i alkoholizm to najczęściej bagatelizowane czynniki, które prowadzą do zaburzeń erekcji. Obecny poziom wiedzy i zakres metod leczenia umożliwiają zmniejszenie w wielu przypadkach nawet głębokich zaburzeń erekcji, konieczne jest jednak wczesne rozpoczęcie leczenia, pomoc i współdziałanie partnerki, a także usuwanie przyczyn prowadzących do zaburzeń erekcji.    

"Seks i poczucie wstydu".

      Wstyd oznacza reakcję uczuciową na sytuacje zagrażające szacunkowi wobec własnej osoby, naruszające poczucie własnej godności. Nie do końca wiadomo dlaczego jest on tak silnie kojarzony z seksem, skoro obejmuje szerszy zakres znaczeń. Wstyd stanowi pewną barierę ochronną wobec granic własnego JA, wobec ekspansji innych w terytorium swojego JA, a zwłaszcza w tajemnicę mojej płciowości i seksu. Poczucie wstydu nie jest wrodzone dlatego nie jest znane na przykład dziecku. Na poczucie wstydu składają się trzy mechanizmy. Pierwszym jest samoświadomość. Doświadcza się wyłączności i inności JA wymagającego ochrony i bezpieczeństwa. Drugim mechanizmem jest proces wychowania na który składają się czynniki kulturowe i środowiskowe. Trzeci mechanizm to reakcja JA na zachowanie innych. Poprzez obserwację innych osób może powstać świadomość erotycznego oddziaływania sobą. 

      Istota wstydu ujawnia się w miłości, w spotkaniu miłosnym rozumianym szerzej aniżeli współżycie seksualne i zmienia się stopniowo. Ofiarując siebie drugiej osobie  wyraża się gotowość wprowadzenia jej w najintymniejszą sferę swojego JA i tego samego oczekuje się od tej drugiej osoby. Dzięki temu miłość daje poczucie bezpieczeństwa i zaufania wobec siebie. 

Nagość jako symbol  otwarcia swojego JA dla drugiej osoby jest jednym z elementów wzbudzającym poczucie wstydu. We współżyciu seksualnym staje się źródłem poznania, podziwu, przeżycia. W miłosnym, erotycznym uniesieniu poczucie wstydu zanika, dominuje otwartość, swoboda i naturalność w ekspresji ciała. Ta naturalność i swoboda jest ważnym elementem ars amandi, a jej urok jest tym większy im głębiej przeżyło się wzajemne oswojenie z nagością. 

      Istnieją dwa najczęstsze zniekształcenia poczucia wstydu. Jednym z nich jest bezwstyd, który ujawnia się u ludzi pozbawionych poczucia własnej wartości, nadmiernie oczekujących akceptacji. Może to być również bezwstyd narcystyczny wynikający z potrzeby zyskania podziwu dla własnej osoby. Wówczas JA psychiczne i ciało wystawiane są niejako na pokaz. Bezwstyd spotyka się również u osób pozbawionych pozytywnych przeżyć seksualnych. 

Drugim zniekształceniem jest wstyd pruderyjny, nadmierny. Polega on na stworzeniu trudnej do przekroczenia bariery JA dla innych. Może się to objawiać poprzez niedopuszczenie partnera do swojego świata wewnętrznego, ukrywania swojej nagości w sytuacjach kiedy ma ona być źródłem erotycznego zjednoczenia. Nadmierny wstyd najczęściej wyraża postawę lękową, brak zaufania do innych czy kompleksy. Wstyd może być udawany w celu przekonania partnera o swojej wyjątkowej tajemniczości czy niewinności, staje się  wtedy maską kryjącą prawdziwe JA.  

 

"Czy samogwałt jest szkodliwy"?

      Samozaspokajanie się jest typowym zjawiskiem w rozwoju psychoseksualnym okresu dojrzewania. Jego szkodliwość zależy od tego czy jest zjawiskiem epizodycznym, czy też nawykiem, jaka jest jego motywacja i jaka jest jego sceneria. W większości wypadków samozaspokajanie  ma charakter epizodyczny, wynika z sytuacyjnego podniecenia seksualnego, a jego technika wykonania ma charakter zastępczy, imitujący współżycie seksualne. Tego typu zaspokajanie nie pozostawia następstw w rozwoju seksualnym. Jeżeli jednak samozaspokajanie jest częstym nawykiem, towarzyszy mu rozbudowana fantazja erotyczna oraz skomplikowane formy pobudzenia wtedy może prowadzić do powstania uwarunkowań seksualnych utrudniających później współżycie seksualne. Przykładem takiego uwarunkowania jest np. Zespół Havelock - Ellisa, w którym kobieta pobudza siebie do orgazmu strumieniem wody. U mężczyzny, który przez wiele miesięcy doprowadza siebie do orgazmu poprzez 1 - 2 minutową stymulację może zakodować się taki czas reakcji ujawniający się podczas współżycia w formie przedwczesnego wytrysku. Dlatego należy pamiętać  iż w mozaice seksualnych zachowań są takie, które rodzą nieprzewidziane następstwa i wpływają na późniejsze życie erotyczne.

Czym jest gniew?

      Gniew jest emocją budzącą niepokój. Może nam się kojarzyć ze zniewagami z okresu dzieciństwa, z widzianymi przez siebie ludźmi, którzy stracili panowanie nad sobą w wielkiej wściekłości. Przekonanie, że dobrzy kochający ludzie nie wpadają w gniew albo, że nie masz prawa się gniewać na rodziców, którzy dali ci życie jest błędne. Owszem gniew może budzić uczucie strachu, obawę, że stracisz nad sobą panowanie, ale są to obawy normalne dla nas wszystkich. Obawa przed tym, co może się nam przytrafić gdy popadniemy w gniew jest nieuzasadniona, bo równie dobrze może nam się to przytrafić, gdy nie będziemy rozgniewani.

Tłumienie gniewu może prowadzić do depresji, albo do sytuacji kiedy staniesz się zrzędą i będziesz odtrącany przez ludzi tak samo jak gdybyś okazywał im swój gniew w sposób otwarty. Tłumiony gniew nie jest możliwy do przewidzenia i często nie daje się kontrolować. Gniew jest destrukcyjny, gdy jest tłumiony, szczególnie wówczas gdy dopuszcza się do tego, że zalega on poniżej świadomości.

      Szczególne problemy z własnym gniewem mają dorosłe dzieci toksycznych rodziców ponieważ były wychowane w środowisku gdzie nie były zachęcane do wyrażania własnych emocji. Wyrażanie gniewu należało do przywileju rodziców. Z własnym gniewem można się obchodzić na kilka sposobów:

Ø  możesz go tłumić w sobie, przez to czuć się przygnębionym i pogrążać się w depresji

Ø  możesz go zamienić na udrękę i cierpienie

Ø  możesz go zatopić w alkoholu, narkotykach, jedzeniu czy seksie

"Toksyczni rodzice" - część 4 - podsumowanie

Czym naprawdę jest rodzina?

      Rodzina to nie tylko grupa osób pozostających w określonych wzajemnych relacjach. W ostatnich latach pokazano, że jest to system, grupa wzajemnie powiązanych z sobą ludzi, z których każdy oddziałuje silnie na pozostałych często w sposób ukryty. A więc rodzina to skomplikowana sieć miłości, zazdrości, dumy, zmartwień, radości, winy - nieustanne falowanie, przypływy i odpływy ludzkich emocji w najszerszej gamie. Emocje te pojawiają się nieoczekiwanie i są efektem rodzinnych postaw, sposobów wzajemnego postrzegania się i wzajemnych stosunków.

      System twojej rodziny był całym twoim światem kiedy byłeś dzieckiem. Podejmowałeś swoje dziecięce decyzje związane z twoim poczuciem tożsamości i sposobem zachowania się wobec innych opierając się na tym jak system rodzinny uczył cię widzieć świat.  Jeśli miałeś toksycznych rodziców to prawdopodobnie podejmowałeś decyzje w rodzaju: "Nie mogę nikomu ufać", "Nie jestem wart, aby się o mnie troszczono", "Nigdy niczego nie osiągnę". Są to decyzje, które muszą ulec zmianie. Pamiętaj, że twoi rodzice również mieli rodziców. Toksyczny system rodziny jest jak łańcuch pojazdów w karambolu na autostradzie - produkuje jedną spaczoną generację za drugą. System ten nie jest czymś co stworzyli twoi rodzice. Jest on rezultatem zakamuflowanych uczuć, zasad, interakcji i przekonań odziedziczonych po przodkach. Jeżeli chcesz zrozumieć gmatwaninę  i chaos systemu toksycznej rodziny powinieneś najpierw przeanalizować poglądy panujące w twojej rodzinie a szczególnie te, które determinują sposób w jaki rodzice współdziałają i postępują w stosunku do dzieci i to jakich typów zachowań od swoich dzieci oczekują. Jedna rodzina żyje w przekonaniu, że uczucia dziecka są bardzo ważne, a inna może uważać, że dziecko jest drugorzędnym członkiem rodziny. Takie przekonania wyznaczają nasze postawy, sądy i sposób postrzegania, one właśnie różnicują dobro i zło, one odróżniają zachowania poprawne od niepoprawnych. One też determinują nasze relacje z innymi, wartości moralne, wykształcenie, sferę seksualną, karierę zawodową, gusty, wartości etyczne, sferę finansową. Rozsądni i dojrzali rodzice będą brali pod uwagę uczucia i potrzeby wszystkich członków rodziny. Przekonania toksycznych rodziców na temat dzieci prawie zawsze uwidaczniają ich koncentrację na samych sobie i na zaspokajaniu swych potrzeb.

Czas na zmianę

      Aby poczuć się lepiej i zmienić swoje życie wcale nie musimy zdobyć się na przebaczenie. Jedną z najbardziej niebezpiecznych rzeczy związanych z przebaczeniem jest to, że hamuje ono zdolność uwolnienia powstrzymywanych, stłumionych emocji. W jaki bowiem sposób możesz wyrazić złość na rodzica, któremu już wybaczyłeś? Ktoś musi być odpowiedzialny, a zatem możesz wybaczyć rodzicom i dojść do tego, że jeszcze bardziej znienawidzisz samego siebie. 

      Emocjonalna niezależność nie oznacza, że musisz odcinać się od swoich rodziców. Polega

"Toksyczni rodzice" - część 3

Nierealne oczekiwania

Rodzice perfekcjoniści żyją iluzją, że jeśli dołożą starań aby ich dzieci były doskonałe będą wówczas idealną rodziną. Kiedy dziecko ponosi porażkę staje się kozłem ofiarnym z powodu rodzinnych problemów. Po raz kolejny to właśnie dziecko obarczane jest winą za te problemy.

Dzieci mają prawo do popełniania błędów i do jasności tego, że nie jest to koniec świata. W ten sposób nabierają odwagi do poznawania w życiu nowych rzeczy. Toksyczni rodzice narzucają swoim dzieciom nieosiągalne cele i nieustannie zmieniające się reguły. Spodziewają się od nich dojrzałych reakcji niemożliwych u małego dziecka. Pamiętać należy o tym, że dzieci nie są miniaturowymi dorosłymi, a toksyczni rodzice spodziewają się od nich takich reakcji jakby nimi byli. Dorosłe dzieci rodziców perfekcjonistów zwykle obierają jedną z dwóch dróg. Albo bezskutecznie prześcigają się w staraniach, aby zdobyć miłość i akceptację rodziców, albo buntują się do takiego stopnia, że rozwijają w sobie strach przed osiągnięciem sukcesu.

Żałuje, że w ogóle się urodziłeś!

Słowa te to najbardziej skrajny przykład werbalnej tyrani i tu myślę, że nie ma potrzeby analizowania jaki wpływ mają te słowa na psychikę dziecka...

Dlaczego rodzice biją swoje dzieci?

Rodzice stosujący przemoc fizyczną wobec swoich dzieci mają pewną wspólne cechy. Charakteryzują się przerażającym brakiem kontroli nad swoimi odruchami i atakują swoje dzieci za każdym razem kiedy doznają silnych negatywnych uczuć, które muszą rozładować. Jest to niemal automatyczna reakcja na stres pozbawiona świadomości

"Jak długo powinien trwać stosunek?"

      Częstym problemem z jakim zgłaszają się mężczyźni do seksuologa jest problem związany z czasem trwania stosunku. Prawdą jest, że w młodym wieku kontrola czasu trwania reakcji seksualnych jest dość trudna, a nieregularne współżycie temu nie sprzyja. 

      Główne zaburzenia czasu trwania stosunku obejmują przedwczesne wytryski nasienia czyli jeszcze przed lub w momencie wprowadzenia członka do pochwy.  Zbyt wczesne wytryski nasienia występujące po kilku lub kilkunastu ruchach frakcyjnych członka w pochwie oraz wytryski opóźnione lub ich brak. Określenie czasu trwania współżycia w minutach lekarzowi nie wiele mówi. Wątpliwe jest czy mężczyzna mierzył czas z zegarkiem w ręku. Po drugie nawet jeśli stosunek trwał dwie czy trzy minuty to w tym czasie jeden mężczyzna jest w stanie wykonać w tym czasie 20 ruchów frakcyjnych, a drugi nawet 100. I po trzecie wielu mężczyzn mierzy czas trwania współżycia od chwili wprowadzenia członka do pochwy, a inni od chwili rozpoczęcia samych ruchów. Zatem samo określenie czasu trwania stosunku w minutach niewiele mówi, bardziej wymowna jest liczba ruchów frakcyjnych. Chodzi tu oczywiście o przybliżoną liczbę ruchów. Niektórzy specjaliści uważają, że 20 - 30 ruchów należy do normy. 

"Cierpię na przedwczesny wytrysk nasienia, bo moja partnerka nie osiąga z mojej winy orgazmu" - tego typu stwierdzenie również nie pozwala niczego jeszcze stwierdzić. Nasuwają się pytania po pierwsze skąd wiadomo, że właśnie z tego powodu partnerka nike osiąga orgazmu? Po drugie skąd wiadomo czy chodzi tu o zbyt krótki jego czas u mężczyzny, czy też zbyt długi czas rozbudzenia się kobiety? W tym przypadku określenie diagnostyczne zaburzeń związanych z przedwczesnym wytryskiem nie jest takie oczywiste jak mogło by się wydawać. 

"Straciłem niedawno dziewczynę z powodu przedwczesnego wytrysku. Zanim doszło do stosunku było już po wszystkim" - niby sprawa wydaje się oczywista, ale okazuje się, że autor wypowiedzi ma 22 lata i nie miał kontaktów seksualnych przez pół roku. W tej sytuacji zrozumiałe jest, że w pierwszym kontakcie seksualnym z nowa partnerką i po tak długiej przerwie czas reakcji seksualnej był szybki. Dlatego każdy związek powinien być przygotowany na tego typu reakcje i nie musi to oznaczać zaburzeń seksualnych. 

"Mam spóźnienie wytrysku, a często wcale nie mogę go osiągnąć, pewnie jestem chory i proszę o poradę" - w tym przypadku, albo rzeczywiście wchodzi w grę nerwica seksualna, albo osłabienie potencji co wymaga leczenia. Może być też tak, że mężczyzna narzucił sobie zbyt dużą intensywność kontaktów seksualnych i doszło do stanu zmęczenia i wyczerpania. Źródłem trudności z uzyskaniem wytrysku może być również niewłaściwa pozycja podczas stosunku dająca uczucie nadmiernego luzu w pochwie. 

"Mam nerwicę seksualną w postaci przedwczesnego wytrysku, ale ciekawe że w drugim stosunku wkrótce po tym pierwszym czas trwania jest zupełnie dobry, tylko moja partnerka nie zgadza się wtedy na współżycie" - problem ten najczęściej pojawia się w związkach z nieregularnym i rzadkim współżyciem. Pierwsza reakcja wynika z intensywności podniecenia, po wytrysku następuje stan odprężenia i właśnie wówczas możliwy jest udany i dobry kontakt seksualny. Postawa kobiety wydaje się tu usprawiedliwiona ponieważ nie osiągnęła ona optymalnego podniecenia a stosunek się zakończyła stąd rozczarowanie i niechęć do jego powtórzenia.

      Jak wynika z powyższych rozważań wiele reakcji i przeżyć seksualnych zależy od poziomu przystosowania seksualnego partnerów, ich kultury, uświadomienia, znajomości inności reakcji psychoseksualnych u kobiet i mężczyzn. W zasadzie każdy mężczyzna powinien być przygotowany na to, że w przypadku nieregularnego współżycia zmiany partnerki, silnego stanu podniecenia, długiej przerwy we współżyciu może nastąpić skrócenie czasu trwania reakcji seksualnych czy nawet zaburzenia erekcji i nie jest to nerwica lecz reakcja sytuacyjna oczywista z fizjologicznego punktu widzenia. To samo powinna wiedzieć partnerka, że niesprawność partnera może wyniknąć z wyżej wymienionych przyczyn lub jest wynikiem dużej fascynacji erotycznej jej osobą. O nerwicy seksualnej mówimy wtedy, gdy reaguje się lękiem na reakcje sytuacyjne lub traktuje się współżycie  jako zadanie czy egzamin.  

 

"Przeszłość, która nie daje spokoju..."

      Na skutek przemian obyczajowych coraz rzadziej spotyka się mężczyzn wymagających dziewictwa od swojej przyszłej żony. Obecne związki między partnerami to związki w których obydwoje partnerów ma za sobą doświadczenia seksualne. Zdarza się jednak, że przeszłość seksualna kobiety potrafi ciążyć nad związkiem, który ma szanse powodzenia i nie przeżywa żadnych trudności w życiu erotycznym. Z pozoru wszystko wygląda dobrze: obie strony czują się szczęśliwe, akceptują siebie, znają swoją przeszłość. Jednak zdarza się, że mężczyznę niepokoi przeszłość seksualna partnerki i na tym tle rodzi się uczucie żalu czasem pretensji. W pierwszej chwili wydaje się, że to zazdrość, lęk przed porównaniem do innych, czasem jednak sama świadomość, że "nie byłem pierwszy w jej życiu" staje się coraz bardziej dokuczliwa. Dlaczego więc powstaje uczucie żalu na tle przeszłości seksualnej partnerki?

      W pewnym sensie przyczynia się do tego fakt, że rozbudzony erotyzm, upodobnienia seksualne, zdolność przeżywania orgazmu u partnerki zostały rozbudzone przez kogoś innego, to "on" był biorcą pierwszych uczuć i doznań. Aktualne współżycie zostaje odbierane przez wielu mężczyzn jako kopia przeszłości, jej powtórzenie. Zbyt mocno akcentuje się znaczenie pierwszych doznań seksualnych, a nie stopień aktualnej więzi uczuciowej. Powoduje to niepotrzebne zakłócenia we współżyciu dwojga ludzi.

Z miłością łączy się zaborczość to znaczy, że pragnie się osoby partnerki tu i teraz jak również w jej całym wymiarze przeszłym i przyszłym. Pragnie się być osobą centralną w jej życiu. Jeżeli w jej przeszłości istniały uczucia, przeżycia seksualne, niezatarte wspomnienia partner odbiera to tak jakby część osoby partnerki należała do kogoś innego, a samemu dostało się miłość pomniejszoną o tę wartość. Nie docenia się wówczas znaczenia perspektywy teraźniejszości i przyszłości. 

Innym problemem jest bogata wyobraźnia, która nie sprzyja dobrym układom w związku. Osoby o rozbudzonej wyobraźni mogą we współżyciu z partnerką odczuwać przykry napływ skojarzeń z widzeniem jej w podobnych sytuacjach z poprzednim partnerem. Widzi się kochane przez siebie ciało w objęciach i reakcjach z inną osobą często bardzo realistycznie. Kolejny problem to brak przeżywania orgazmu przez partnerkę w obecnym związku w którym wydaje się, że wszystko układa się pomyślnie. Źródłem tych problemów może być przeniesienie na osobę partnera frustracji z dawnego związku. Obecny partner bardzo podobny do sympatii z przed lat, który bardzo brutalnie zerwał związek pozostawiając uczucie odrzucenia i upokorzenia.  

      Potwierdza się w pewnym sensie stara prawda, że nawet w największej miłości istnieje biegun szczęścia i biegun cierpienia. Pomimo tego, że przeszłość często bywa nieistotna wymaga ona akceptacji, wrażliwości i zrozumienia. 

"Czy istnieją [feralni] partnerzy?"

      Pytanie może wydawać się dziwne tym, których to nie dotyczy, jednak takie przypadki się zdarzają. Bywa tak, że bardzo atrakcyjna kobieta może wzbudzać impotencję partnera a wynika to z bardzo silnej ekscytacji jej osobą. Piękna kobieta, do tego dziewica darzona uczuciem i okazująca uczucia w sferze seksualnej może wzbudzać  w partnerze poczucie zagrożenia w wyniku silnej potrzeby jej uszczęśliwienia. W tym przypadku współżycie jest traktowane zadaniowo a to może kończyć się niepowodzeniem. Podobna sytuacja może się zdarzyć jeżeli w poprzednich związkach nie było uczucia, a w obecnym związku uczucie jest. Pojawia się wtedy zupełnie inna motywacja współżycia i okazuje się, że mężczyzna sprawny wobec obojętnej partnerki okazuje się impotentem wobec tej kochanej. 

      Obserwacje pokazały, że pewne kobiety mają swoiste cechy osobowości i formy zachowań, które stają się przyczyną problemów seksualnych u ich partnerów. Istnieją pewne sygnały

"Toksyczni rodzice" - część 2

  PRAWA DZIECKA:

Każde dziecko ma pewne podstawowe nienaruszalne prawa: powinno być karmione, ubierane, ochraniane i bezpieczne.  Mają jednocześnie prawo do rozwoju emocjonalnego, do szacunku dla swych uczuć oraz by traktowano je w sposób umożliwiający rozwój poczucia własnej wartości.  Dzieci mają prawo do tego by ich zachowania były ograniczane w sposób właściwy.  Jak każdy mają prawo popełniać błędy i powinny być przywoływane do porządku bez fizycznych i emocjonalnych nadużyć.  A przede wszystkim dzieci mają prawo być dziećmi, mają prawo przeżywać swoje młode lata z radością, spontanicznie i nieodpowiedzialnie. 

 

       TRAGICZNE SKUTKI ROZWODU:

Rozwód to traumatyczne przeżycie dla każdego członka rodziny, a dla dziecka szczególnie. Nie ma czegoś takiego jak dobry rozwód, chociaż może to się wydawać w niektórych warunkach najlepszym rozwiązaniem. Rodzice muszą być świadomi tego, że rozwodzą się ze współmałżonkiem a nie z rodziną. Obydwoje rodzice mają obowiązek utrzymywać kontakt z dziećmi bez względu na rozbicie własnego życia małżeńskiego.  Orzeczenie o rozwodzie nie jest dokumentem upoważniającym rodzica do opuszczenie swoich dzieci. Odejście rodzica tworzy w dziecku szczególnie bolesną pustkę. Dzieci prawie zawsze dochodzą do wniosku, że jeżeli dzieje się coś złego w ich rodzinie, to właśnie z ich winy i są szczególnie podatne na takie przekonanie. Rodzic, który opuszcza dziecko powoduje nieodwracalne szkody w jego samoocenie i będzie się to za nim ciągnęło przez całe dorosłe życie.

      TOKSYCZNE SKUTKI PRZESADNEJ KONTROLI:

      Kontrola nie koniecznie musi być czymś złym. Jeżeli matka zatrzymuje swoje dziecko, które właśnie chce wejść na ulicę mówimy wówczas o roztropnej kontroli, która współgra z rzeczywistością.  O przesadnej kontroli mówimy wtedy, kiedy w podobnej sytuacji matka zatrzymuje dziecko o dziesięć lat starsze. Dziecko powinno być zachęcane do podejmowania