Człowiek przechodzi przez poszczególne etapy życia ze swoimi doświadczeniami zarówno tymi pozytywnymi jak i negatywnymi. Oznacza to, że pewne zmiany rozwojowe charakterystyczne dla określonej fazy życia człowieka należy widzieć w perspektywie całości jego drogi życiowej. Niepełnosprawność jest istotnym faktem w ich życiu, które muszą jakoś przeżyć. Nie chodzi jednak o to, aby życie jakoś przeżyć, ale nadać mu odpowiednią jakość i sens.
Funkcjonowanie człowieka w tym również niepełnosprawnego można ujmować w trzech powiązanych ze sobą obszarach: psyche, soma i polis. Te trzy obszary pozwalają ująć człowieka jako istotę społeczną podlegającą oczekiwaniom i wymaganiom społecznym - czyli polis, żywy organizm posiadający określone możliwości, a także podatny na uszkodzenia - czyli soma, oraz istotę spostrzegającą, przeżywającą, podejmującą decyzję - czyli psyche. Przyjęcie takiego postrzegania człowieka pozwala doszukiwać się związków pomiędzy ciałem, psychiką i życiem społecznym niepełnosprawnego człowieka. Z badań wynika, że dzieci i młodzież z dysfunkcją narządu ruchu w większości przypadków odczuwa lęk przed przyszłością. Niepełnosprawni nie wierzą w realizację swoich planów i dążeń życiowych, nie mają często sprecyzowanych planów życiowych. Aspiracje zawodowe często ograniczają jedynie do szkoły zawodowej. Osoby z uszkodzeniem rdzenia kręgowego nisko oceniają swoje szanse ze zdobyciem odpowiedniego zawodu i zdobyciem pracy. Niepokoją się również o pomyślność związku małżeńskiego, boją się utraty ukochanej osoby lub litości z jej strony wobec kłopotów seksualnych.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz