Zabawa pierwsza
Uczestnicy zabawy:
*Piotr lat 5
*Marek lat 6 (zespół Downa)
*Sara lat 6
*Jacek lat 6
Sytuacja: zabawa w piaskownicy
Miejsce: plac przedszkolny
Przebieg zabawy:
Dzieci bawią się w budowanie zamków. Każde buduje swój. Dzieci uklepują piasek, kopią tunele, obserwują jak piasek się przesypuje. Piotr dowozi samochodem wywrotką kolegom piasek i wysypuje. Marek dotychczas obserwujący zabawę zaczyna zaczepiać Piotra. Piotr zły, że ktoś mu przeszkadza odpycha Marka, na co Marek uderza go pięścią. Piotr zostawia samochód, dogania Marka i chce go uderzyć. Wtedy interweniuje nauczycielka. Prosi chłopców o wyjaśnienie sytuacji. Piotr mówi: "Nie wolno nikogo bić i przeszkadzać". Marek powtarza po koledze: "nie wolno bić". Na wniosek nauczycielki chłopcy na zgodę podają sobie ręce. Piotr wraca do swojej pracy i stwierdza, że piasek jest suchy. Nauczycielka pyta dzieci czy Marek mógłby im w czymś pomóc, próbuje włączyć chłopca do zabawy. Sara proponuje żeby przyniósł im wody bo piasek jest suchy i nie można nic zbudować. Piotr proponuje żeby Marek wziął wiaderko na wodę i nauczycielka idzie z chłopcem po wodę. Piotr zwraca Markowi uwagę żeby wylewał wodę powoli bo inaczej zamek Sary się zawali. Marek z radością wykonuje swoje zadanie. Uczestniczy w zabawie do momentu, kiedy zabawa przestaje mu się podobać i odchodzi. Dzieci bawią się dalej.
Zysk edukacyjny:
Zabawa ma być przyjemnością dla dzieci. Marek przed integracją nauczycielki psuje zabawę rówieśnikom. Nauczycielka czuwa nad przebiegiem zabawy, dostrzega Marka, który przeszkadza rówieśnikom w zabawie, podaje mu rękę i pomaga w wykonaniu zadania. Próbuje włączyć chłopca do zabawy pokazując dzieciom, że kolega może się z nimi bawić i być pomocny. Sama udziela chłopcu pomocy w takim zakresie w jakim jest ona potrzebna, nie wyręcza chłopca. Po integracji nauczycielki chłopiec okazuje się pomocny. Piotr na początku postrzega chłopca jako osobę złośliwą przeszkadzającą w zabawie. Po interwencji nauczycielki Piotr widzi możliwość uczestnictwa kolegi w zabawie, wyznacza mu zadanie, chce aby bawił się z nim wspólnie. Dzieci dzięki tej zabawie odkrywają możliwość wspólnego działania, niesienia pomocy, poznawania siebie i innych w zakresie widzenia uczestnictwa dzieci niepełnosprawnych w różnych sytuacjach. Obserwując się nawzajem dzieci doświadczają swojej inności, uczą się postrzegania cech fizycznych i psychicznych innych osób. Nauczycielka pełni rolę obserwatora, próbuje rozwiązać konflikt i jest gotowa do pomocy, zachęca dzieci do wspólnej zabawy i widzi w zabawie sytuację edukacyjną w której uczestniczą wszystkie dzieci.
Zabawa druga
Uczestnicy zabawy:
Karolina lat 6rony ciała)
Paulina lat 5
Klaudia lat 6 (stan po przepuklinie mózgowo - rdzeniowej, niedowład prawej strony ciała)
Sytuacja: zabawa w kąciku lalek
Miejsce: sala przedszkolna
Przebieg zabawy:
Dziewczynki bawią się w dom, szykują przyjęcie imieninowe dla lalek. Karolina proponuje aby każda z dziewczynek wybrała lalkę i nazwała ją. Dziewczynki podchodzą do wózka i wybierają każda po jednej lalce. Paulina zauważa, że ręka jej lalki leży obok niej w wózku. Dziewczyna podnosi rękę lalki i manipuluje nią w celu włożenia jej na miejsce. Paulina zauważa, że jej lalka podobnie jak Klaudia jest chora i ona musi się nią zaopiekować, ubiera lalkę i stwierdza, że idzie z nią do lekarza. Kieruje się w stronę nauczycielki z prośbą o naprawę ręki. Nauczycielka przygląda się zabawie dziewczynek i z chęcią dokonuje naprawy zabawki. Tłumaczy Paulinie, że niektóre dzieci podobnie jak Klaudia są chore i mogą mieć trudności z poruszaniem się, wykonywaniem pewnych czynności. Należy wtedy zapytać czy potrzebują pomocy i w razie potrzeby pomóc lub poprosić o pomoc kogoś dorosłego. Klaudia przygląda się całej sytuacji i teraz to ona chce przebrać swoją lalkę, jednak ma z tym problemy z powodu niesprawnej jednej ręki. Karolina widząc to ofiaruje jej swoją pomoc. Klaudia dziękuje i stwierdza, że ona też może pomóc jedną ręką w ubieraniu lalki koleżanki. Kiedy lalki są ubrane wszystkie zostają zaproszone na przyjęcie imieninowe. Teraz wszystkie dziewczynki biorą udział w zabawie.
Zysk edukacyjny:
Niniejsza zabawa wyraźnie pokazuje pojawienie się w niej czynności badawczych u dzieci. Jedna z dziewczynek dostrzega brak kończyny u swojej lalki. Przygląda się jej, bierze przedmiot do ręki, manipuluje nim, próbuje go włożyć na miejsce. Dostrzega jednocześnie, że podobnie jak jej koleżanka lalka ma chorą rękę. Wybiera pomoc nauczycielki w naprawieniu lalki. Nauczycielka naprawia zepsutą zabawkę, ale dodatkowo wykorzystuje tą sytuację, aby przekazać dziecku informacje o tym co może być przyczyną niesprawności, komu i w jaki sposób należy udzielić pomocy. Zabawa toczy się dalej. Zadaniem Klaudii jest ubranie lalki. Karolina dostrzega trudności swojej niepełnosprawnej koleżanki i deklaruje pomoc. Dzieci uczą się wzajemnie w czym pomoc osobie niepełnosprawnej jest konieczna, a w czym nie, a także które czynności można wykonać wspólnie. Dzięki takiej zabawie dzieci dowiadują się, że ich niepełnosprawni rówieśnicy są równoprawnymi uczestnikami życia społecznego, a niepełnosprawność nie jest czymś złym oraz nie stanowi przeszkody we wspólnym działaniu.
Zabawa ma być przyjemnością dla dzieci. Marek przed integracją nauczycielki psuje zabawę rówieśnikom. Nauczycielka czuwa nad przebiegiem zabawy, dostrzega Marka, który przeszkadza rówieśnikom w zabawie, podaje mu rękę i pomaga w wykonaniu zadania. Próbuje włączyć chłopca do zabawy pokazując dzieciom, że kolega może się z nimi bawić i być pomocny. Sama udziela chłopcu pomocy w takim zakresie w jakim jest ona potrzebna, nie wyręcza chłopca. Po integracji nauczycielki chłopiec okazuje się pomocny. Piotr na początku postrzega chłopca jako osobę złośliwą przeszkadzającą w zabawie. Po interwencji nauczycielki Piotr widzi możliwość uczestnictwa kolegi w zabawie, wyznacza mu zadanie, chce aby bawił się z nim wspólnie. Dzieci dzięki tej zabawie odkrywają możliwość wspólnego działania, niesienia pomocy, poznawania siebie i innych w zakresie widzenia uczestnictwa dzieci niepełnosprawnych w różnych sytuacjach. Obserwując się nawzajem dzieci doświadczają swojej inności, uczą się postrzegania cech fizycznych i psychicznych innych osób. Nauczycielka pełni rolę obserwatora, próbuje rozwiązać konflikt i jest gotowa do pomocy, zachęca dzieci do wspólnej zabawy i widzi w zabawie sytuację edukacyjną w której uczestniczą wszystkie dzieci.
Zabawa druga
Uczestnicy zabawy:
Karolina lat 6rony ciała)
Paulina lat 5
Klaudia lat 6 (stan po przepuklinie mózgowo - rdzeniowej, niedowład prawej strony ciała)
Sytuacja: zabawa w kąciku lalek
Miejsce: sala przedszkolna
Przebieg zabawy:
Dziewczynki bawią się w dom, szykują przyjęcie imieninowe dla lalek. Karolina proponuje aby każda z dziewczynek wybrała lalkę i nazwała ją. Dziewczynki podchodzą do wózka i wybierają każda po jednej lalce. Paulina zauważa, że ręka jej lalki leży obok niej w wózku. Dziewczyna podnosi rękę lalki i manipuluje nią w celu włożenia jej na miejsce. Paulina zauważa, że jej lalka podobnie jak Klaudia jest chora i ona musi się nią zaopiekować, ubiera lalkę i stwierdza, że idzie z nią do lekarza. Kieruje się w stronę nauczycielki z prośbą o naprawę ręki. Nauczycielka przygląda się zabawie dziewczynek i z chęcią dokonuje naprawy zabawki. Tłumaczy Paulinie, że niektóre dzieci podobnie jak Klaudia są chore i mogą mieć trudności z poruszaniem się, wykonywaniem pewnych czynności. Należy wtedy zapytać czy potrzebują pomocy i w razie potrzeby pomóc lub poprosić o pomoc kogoś dorosłego. Klaudia przygląda się całej sytuacji i teraz to ona chce przebrać swoją lalkę, jednak ma z tym problemy z powodu niesprawnej jednej ręki. Karolina widząc to ofiaruje jej swoją pomoc. Klaudia dziękuje i stwierdza, że ona też może pomóc jedną ręką w ubieraniu lalki koleżanki. Kiedy lalki są ubrane wszystkie zostają zaproszone na przyjęcie imieninowe. Teraz wszystkie dziewczynki biorą udział w zabawie.
Zysk edukacyjny:
Niniejsza zabawa wyraźnie pokazuje pojawienie się w niej czynności badawczych u dzieci. Jedna z dziewczynek dostrzega brak kończyny u swojej lalki. Przygląda się jej, bierze przedmiot do ręki, manipuluje nim, próbuje go włożyć na miejsce. Dostrzega jednocześnie, że podobnie jak jej koleżanka lalka ma chorą rękę. Wybiera pomoc nauczycielki w naprawieniu lalki. Nauczycielka naprawia zepsutą zabawkę, ale dodatkowo wykorzystuje tą sytuację, aby przekazać dziecku informacje o tym co może być przyczyną niesprawności, komu i w jaki sposób należy udzielić pomocy. Zabawa toczy się dalej. Zadaniem Klaudii jest ubranie lalki. Karolina dostrzega trudności swojej niepełnosprawnej koleżanki i deklaruje pomoc. Dzieci uczą się wzajemnie w czym pomoc osobie niepełnosprawnej jest konieczna, a w czym nie, a także które czynności można wykonać wspólnie. Dzięki takiej zabawie dzieci dowiadują się, że ich niepełnosprawni rówieśnicy są równoprawnymi uczestnikami życia społecznego, a niepełnosprawność nie jest czymś złym oraz nie stanowi przeszkody we wspólnym działaniu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz