Dominującą część społeczeństwa stanowią ludzie pełnosprawni, ale obok nich żyją ludzie niepełnosprawni. "Inni" czyli ci, którym obniżona sprawność psychofizyczna często utrudnia wywiązywanie się z zadań jakie stawia przed nimi życie codzienne. Niezbędna jest w naszym społeczeństwie akceptacja odmienności dzieci i młodzieży niepełnosprawnych zarówno przez rówieśników jak i dorosłych. Integracja dziecka niepełnosprawnego nie sprowadza się tylko do wspólnego przebywania w jednym miejscu i do wspólnego wykonywania danych czynności. Integracja ta przejawia się poprzez poczucie więzi z innymi dziećmi oraz akceptację emocjonalną jego osoby przez inne dzieci.
Spostrzeganie osób z widocznymi defektami fizycznymi dotyczy tego, jak są widziane przez zdrowych ludzi osoby niepełnosprawne fizycznie. Psycholodzy podkreślają, że spostrzeganie społeczne wywiera istotny wpływ na funkcjonowanie jednostki w środowisku i ma ono miejsce w życiu codziennym każdego człowieka. Jesteśmy ciekawi innych ludzi szczególnie w sytuacji, kiedy wyglądem i zachowaniem odbiegają od norm.
Pierwsze stadium do około 7 roku życia to okres spostrzegania egocentrycznego i absolutnej niezmienności. Dziecko spostrzega innych ludzi w sensie wizualnym, sensorycznym i wyróżnia z tła bardzo wcześnie ponieważ są obiektami ruchomymi, dużymi, wydającymi dźwięki, a przede wszystkim dlatego, że zaspokajają jego potrzeby. O społecznym zainteresowaniu innymi ludźmi można mówić wtedy, gdy dziecko przejawia zadowolenie w obecności innych ludzi, a jest smutne gdy pozostaje samo. Zachowanie to dowodzi, że dziecko odróżnia osoby i rzeczy.
Na początku najważniejszymi osobami w otoczeniu dziecka są rodzice i dorośli opiekunowie. W okresie między 9 a 13 miesiącem życia dzieci poznają swoich rówieśników, traktują ich jednak jak przedmioty doświadczeń fizycznych takich jak ciągnięcie za włosy, dotykanie, popychanie. Dzięki temu dziecko poznaje fizyczne zewnętrzne właściwości innych ludzi. W okresie tym spostrzeżenia dziecka ubogie są w treść opisową natomiast nasycone są emocjami. Wchodzenie w kontakty z innymi ludźmi jest warunkiem tego, aby mogło powstać u dziecka pojęcie osoby, reprezentacja poznawcza drugiej osoby, w tym także osoby niepełnosprawnej. Poprzez doświadczenia z innymi ludźmi zdrowymi, chorymi, niepełnosprawnymi, w domu, przedszkolu, spacerze dziecko stopniowo orientuje się, że niektórzy ludzie zachowują się stale w określony sposób, inni całkiem inaczej, ale ta inność powtarza się w różnych sytuacjach. Rozwój reprezentacji poznawczej drugiego człowieka polega więc na tym, że zaczynają w niej dominować wymiary dotyczące cech psychicznych, kształtują się również reguły powiązań między tymi cechami.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz