Samozaspokajanie się jest typowym zjawiskiem w rozwoju psychoseksualnym okresu dojrzewania. Jego szkodliwość zależy od tego czy jest zjawiskiem epizodycznym, czy też nawykiem, jaka jest jego motywacja i jaka jest jego sceneria. W większości wypadków samozaspokajanie ma charakter epizodyczny, wynika z sytuacyjnego podniecenia seksualnego, a jego technika wykonania ma charakter zastępczy, imitujący współżycie seksualne. Tego typu zaspokajanie nie pozostawia następstw w rozwoju seksualnym. Jeżeli jednak samozaspokajanie jest częstym nawykiem, towarzyszy mu rozbudowana fantazja erotyczna oraz skomplikowane formy pobudzenia wtedy może prowadzić do powstania uwarunkowań seksualnych utrudniających później współżycie seksualne. Przykładem takiego uwarunkowania jest np. Zespół Havelock - Ellisa, w którym kobieta pobudza siebie do orgazmu strumieniem wody. U mężczyzny, który przez wiele miesięcy doprowadza siebie do orgazmu poprzez 1 - 2 minutową stymulację może zakodować się taki czas reakcji ujawniający się podczas współżycia w formie przedwczesnego wytrysku. Dlatego należy pamiętać iż w mozaice seksualnych zachowań są takie, które rodzą nieprzewidziane następstwa i wpływają na późniejsze życie erotyczne.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz