"Dorosłość osób niepełnosprawnych pod ochroną"

      Dorosłość jest fazą życia w której stają przed człowiekiem nowe zadania życiowe.  Do najważniejszych należą: wybór partnera, a tym samym prowadzenie ustabilizowanego życia seksualnego, założenie rodziny i wychowywanie potomstwa.  

      Po wielu latach ciszy, a następnie burzliwych dyskusjach na temat życia intymnego osób niepełnosprawnych okazuje się iż u osób niepełnosprawnych intelektualnie - niezależnie od stopnia niepełnosprawności pojawia się i rozwija potrzeba seksualna. W życiu tych osób ogromną rolę odgrywa miłość oraz budowanie relacji partnerskich z płcią przeciwną. Ciągle jeszcze powstaje wiele kontrowersji i pytań o rzeczywistą możliwość realizacji swoich pragnień związanych z intymną sferą życia przez dorosłych z głębszą niepełnosprawnością intelektualną.

Anna ma 28 lat, jest niepełnosprawna intelektualnie w stopniu umiarkowanym i porusza się na wózku inwalidzkim. Jest w pełni zależna od opiekunów, jednak potrafi komunikować się werbalnie. Anna mieszka w domu opieki społecznej dla kobiet od kilkunastu lat. Przez personel postrzegana jest jako osobę raczej smutną, sprawiającą wiele problemów. Bywa płaczliwa, czasem agresywna, niekiedy nadmiernie pobudzona seksualnie, dlatego stara się kiedy jest to możliwe podejmować masturbację. 

Ania nie jest odosobnionym przypadkiem. Wiele kobiet i mężczyzn z głębszym upośledzeniem umysłowym znajduje się w podobnej sytuacji, bez szansy na realizację potrzeby seksualnej w sposób adekwatny do wieku, bez cienia możliwości na przeżycie miłości i założenia własnej rodziny. 

Jak wskazują wyniki badań większość osób z niepełnosprawnością intelektualną zaspokajają potrzebę seksualną jedynie poprzez zachowania autoseksualne i mimo osiągnięcia dorosłości jedynie nieliczni osiągają kolejny krok w rozwoju seksualnej aktywności jakim są zachowania seksualne z udziałem partnera. Badania również wskazują na problem jakim jest to, że wielu rodziców i opiekunów wyraża swoją dezaprobatę wobec tej formy aktywności swoich podopiecznych. Wielu z braku wiedzy traktuje takie zachowania jako jeden z objawów intelektualnej niepełnosprawności i wymagającej eliminowania jej wszelkimi sposobami np. poprzez stosowanie leków uspokajających.